کدامین راه، در تو تمام می شود تا "بعد از تو" یی نباشد؟

این روزها روزهای خداحافظی است. ازون وقتاست که نمیدونم چه حسی خواهم داشت! نمیدونم مثل جوونیام میتونم با محیط جدید سازگار شم یانه. اصلا نمیدونم جای جدید رو دوست دارم سانه. دلم برای اینجا تنگ میشه یانه. اصلا ازین سفر پشیمون میشم یانه.

بوی هجرت می آید

بالش من پر آواز پر چلچله هاست

اون لحظه ای که میدونم فعلا تهران هستم، میگم خوب کارها جور بشه بریم دیگه. انگار اون روز رفتن رو دور میبینم. ولی بمحض اینکه واقعیت پیدا میکنه و میبینم الان باید برم، یهو گریه ام میگیره و کشش میدم که بتونم حتی یک روزم شده بیشتر بمونم.

روز آخر، نشسته بودم سر راهش. عین فیلم هندیا. عین عشق و عاشقی های نوجوونیمون. اونم مثل همیشه بی اعتنا بمن دیر اومد و رد شد. نمیدونم اگه میدونست این دیدار آخره زودتر میومد؟

من حالا در اوج تنهایی هستم. ساعتها وساعتها و شب روزهای زیاد.

زمستون فصل دلتنگی و عاشقانه هاست. دوسش دارم

از دیروز فهمیدم که من دو نفرم! بابا اولین نفری بود که این خبرو شنید چون کنارم بود. هیچ گونه حس خاصی ندارم. فقط میخام زودتر این 8ماه بگذره تا از تنهایی دربیام. گاهی هم به آینده دور فکر میکنم. میگم اینا انگار ماموریت من در دیار غربته. که باید بچه بیارم به سروسامون برسونم و برگردم ولایت خودمون. همش این حسو دارم که یه روز برمیگردم. من متعلق به اینجا نیستم.

یه جاهایی در حد 4 یا 5 بار تو زندگیم فصل ورق خورد. امسال یکی ازون موقع هاست که تغییر اساسی توی خیلی چیزای مهم زندگیم ایجاد شد. من حالا یه آدم دیگه رو توی این دنیا دارم که بیشتر از همه ی آدمها دوسش دارم. عاشقش هستم. اونقدر که تابحال عاشق کسی نبودم. تازه میفهمم عشق به چی میگن. من این کوچولو که سه ماهه تو شکمم هست رو از خودم هم بیشتر دوست دارم.